Krakkablak er grunnurinn
Grein Skúla Unnars Sveinssonar, blaðamanns á Morgunblaðinu, birt með góðfúslegu leyfi hans. Hún á fullt erindi við alla blakáhugamenn. Greinin birtist áður í Morgunblaðinu.
BLAKARAR hér á landi telja flestir að íþrótt þeirra sé vanmetin og fái of litla umfjöllun í fjölmiðlum. Það sama á líklegast við allar íþróttir því hverjum þykir sinn fugl fagur og vilja sýna hann sem flestum. Trúlega hafa blakarar þó eitthvað til síns máls, ef tekið er mið af útbreiðslu íþróttarinnar í heiminum. En þeir sem starfað hafa í íþróttahreyfingunni vita að það er sama hvað tautar og raular og hversu viljugir menn eru að leggja hönd á plóginn, þegar allt kemur til alls þá skipta peningar miklu máli ? öllu máli segja sumir. Lítil sérsambönd eiga jafnan erfiðara með að fá stóra og sterka styrktaraðila, sem þýðir að minna fé er til ráðstöfunar sem aftur hefur þær afleiðingar að umfang starfsins verður allajafna minna en forsvarsmenn sambandanna hefðu kosið.
Undanfarin ár hafa tiltölulega fá lið leikið í efstu deildum í blakinu þannig að liðið eru alltaf að leika hvert við annað og úrslitin oftar en ekki fyrirsjáanleg. Landsliðin hafa staðið sig misjafnlega en kvennalandsliðið stóð sig frábærlega í fyrra og komst þá í Evrópukeppnina.
Blaksambandið hefur síðustu ár lagt mikið upp úr landsliðunum, sérstaklega þá kvennaliðinu, og lék kvennalandsliðið til dæmis 14 landsleiki eitt árið.
Slíkt kostar mikið og hafa leikmenn þurft að taka talsverðan kostnað á sig vegna þessa þar sem sambandið hefur, þrátt fyrir metnaðarfullar hugmyndir, ekki getað staðið straum af þeim mikla kostnaði. Í því árferði sem nú ríkir og virðist ætla að vera hér á næstunni, er nokkuð ljóst að Blaksambandið mun þurfa að rifa heldur seglin hvað varðar landsliðin. Rétt er að nota tækifærið og styrkja á meðan undirstöðurnar.
Deildakeppnin í blaki hefur átt undir högg að sækja og fjögurra liða deild er alveg á mörkunum að geta gengið. Hins vegar held ég að til séu nógu margir frambærilegir blakarar til að koma á sex liða deildum og þá fengju menn að spreyta sig meira en þeir fá í dag. Menn hættu þá að flykkjast í sömu liðin og verma varamannabekki þeirra.
Það er gaman að horfa á vel leikið blak og ég verð að segja það eins og er að liðin sem leika í deildinni núna leika mun skemmtilegra og betra blak en þegar ég var á fullu í íþróttinni fyrir rétt um þremur áratugum, þannig að allt er þetta á réttri leið þó svo hægt fari.
Talsverð gróska hefur verið í neðri deildunum, ekki síst hjá konunum. En "gallinn" á þessari ágætu stöðu er að margir þeirra sem þar keppa eru "öldungar" og nokkuð ljóst að breiddin í blakinu er því á vitlausum enda ef svo má að orði komast. Íþróttina þarf auðvitað að byggja upp frá grunni.
Öldungamótin í blaki eru fjölmenn og mikill fjöldi fólks sem stundar blak sér til heilsubóðar og skemmtunar ? og allt gott um það að segja. Það væri því hið besta mál að halda breiddinni hjá öldungunum en það þarf að breikka undirstöðuna líka. Það er ekki gott til langs tíma litið ef efsti hluti píramídans er breiðasti hluti hans.
Árið 2003 var settur kraftur í að koma á laggirnar krakkablaki og átti Sigurður Arnar Ólafsson stærstan þátt í því og vann mikið og gott starf.
Þetta starf skilaði því að mikil fjölgun varð á barna- og unglingamótum og þrefaldaðist fjöldi liða á slíkum mótum á þremur árum. Þessu starfi þarf að halda áfram þannig að þessir krakkar komi upp í meistaraflokkana og þá verður hægt að halda úti hér "alvöru" deildakeppni. Grunnurinn væri þá tryggður og nægilega traustur til að standa undir píramídanum.
Krakkablak er því grunnurinn sam blakhreyfingin þarf að byggja á.
